Όταν σταματάς να προσπαθείς να είσαι αρεστή σε όλους
Έχω νιώσει παγιδευμένη στην ανάγκη να είναι “όλα καλά” με ανθρώπους που στην πραγματικότητα δεν είναι πια στην ζωή μου.
Πώς διαχειρίζομαι την στιγμή που κάποιος φτιάχνει ένα σενάριο για μένα; Ένα σενάριο που δεν αναγνωρίζω καθόλου ως δικό μου;
Πόσο εύκολο είναι να πω: “Δεν συμφωνω με τον τρόπο που με βλέπεις και παρόλα αυτά μπορώ να το αντέξω”;
Στα 46 μου, ως άνθρωπος που μαθαίνει μέσα απο τις σχέσεις του, ως γυναίκα, ως μαμά μιας 16χρονης, συνειδητοποιώ οτι με δυσκολεύει να μην με αγαπούν, να μην με καταλαβαίνουν ή να μην με βλέπουν όπως θα ήθελα.
Η ζωή με δίδαξε ξανά και την ευγνωμονώ. Μια πολύ αγαπημένη παιδική φίλη, μου είπε πρόσφατα “δεν είμαι σε φάση να μιλήσουμε”. Μπαμ! Στομάχι κόμπος. Το αστείο είναι οτι στην πραγματικότητα τον τελευταίο καιρό δεν περνούσαμε χρόνο μαζί και σπάνια μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Γιατί λοιπόν με ένοιαξε τόσο πολύ;
Γιατί πονάει η ιδέα οτι “δεν είναι όλα καλά μεταξύ μας” ακόμη και με ανθρώπους που δεν έχουν ουσιαστικό χώρο στην καθημερινότητά μας;
Ίσως γιατί υπάρχει ακόμα εκείνο το παιδί που θέλει να είναι αρεστό, να ξέρει οτι δεν έκανε λάθος, που θέλει να διορθώσει την κατάσταση, να εξηγήσει, να αποδείξει.
Επιτέλους κατανόησα μια τεράστια αλήθεια της Αντλεριανής Ψυχολογίας. Το γεγονός δεν είναι ποτέ το γεγονός, αλλα η ερμηνεία που επιλέγουμε να δώσουμε.
Η ερμηνεία που δίνει ο καθένας στις πράξεις μου ΔΕΝ με αφορά. Το τι σενάρια θα πλάσουν στο μυαλό τους, το πως με βλέπουν και εαν θέλουν να μιλάμε, ανήκει 100% σε εκείνους. Είναι δική τους επιλογή. ΔΕΝ μπορώ να την ελέγξω. ΔΕΝ προσπαθώ να αποδείξω οτι δεν είμαι ελέφαντας.
Το δικό μου καθήκον είναι να είμαι αυθεντική, να ξέρω ποια είναι η αλήθεια μου, να εκφράζω την λύπη μου και να προχωράω με καθαρή συνείδηση.
Πως αντέδρασα; ΔΕΝ θύμωσα, ΔΕΝ άρχισα τα παράπονα, ΔΕΝ μπήκα στην διαδικασία να ζητήσω εξηγήσεις, ΔΕΝ παρακάλεσα. Εξωτερίκευσα το συναίσθημά μου με απόλυτη ειλικρίνεια. Αναγνώρισα την θλίψη μου, αλλά ταυτόχρονα έβαλα ένα αξιοπρεπές όριο. ΔΕΝ μπήκα στην διαδικασία να απολογηθώ για ένα σενάριο που δεν ίσχυε ποτέ. ΔΕΝ προσπάθησα να της αλλάξω γνώμη.
Η άρνηση της να συναναστρεφόμαστε δεν είναι βαθμολογία για την δική μου αξία. Κάποιοι θα προτιμήσουν να με παρεξηγήσουν και αυτό είναι απολύτως εντάξει. Η δική μου απάντηση; “Κρίμα”, “Λυπάμαι που επιλέγεις να το δεις έτσι, αλλα σέβομαι την απόφασή σου”.
Έμαθα οτι δεν θέλω να εξαρτώ την αξία και την ηρεμία μου απο το εάν οι άλλοι θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου. Όταν περιμένω απο τον άλλο να μου συμπεριφερθεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο για να είμαι καλά, του παραδίδω τα κλειδιά της ευτυχίας μου.
Αυτό το μάθημα επιλέγω να το κρατήσω σφιχτά και να το πάρω μαζί μου σε όλες τις επόμενες σχέσεις μου. Θα συνεχίσω να μπαινω στις σχέσεις μου με ανοιχτή καρδιά, αλλά χωρίς την απαίτηση να μου επιστρέψουν αυτό που εγώ χρειάζομαι.
Θα ήθελα πολύ να μάθει να το εφαρμόζει και η κόρη μου στην ζωή της.
Εσύ;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που επέλεξες να μην είσαι αρεστή, αλλα να είσαι αληθινή;
Βάλια Βόλακα
EFL Instructor & Teenage Life Coach
