Σεπτέμβριος: Μια νέα αρχή για όλους
Όταν η συνεργασία στο σπίτι γίνεται πιο σημαντική από τον έλεγχο
Ο Σεπτέμβριος είναι μήνας επανεκκίνησης. Τα σχολεία άνοιξαν, τα προγράμματα γεμίζουν ξανά, οι δραστηριότητες ξεκινούν και μαζί επιστρέφουν τα ξυπνητήρια, οι μετακινήσεις, οι υποχρεώσεις και τα «μην ξεχάσεις».
Ως εργαζόμενη μητέρα που βρίσκεται παράλληλα στην περιεμμηνόπαυση, αυτή η περίοδος είναι ακόμη πιο απαιτητική. Οι αλλαγές που βιώνω εγώ συναντούν τις αλλαγές που φέρνει η εφηβεία στην κόρη μου. Δύο άνθρωποι σε διαφορετικές, αλλά εξίσου σημαντικές μεταβατικές φάσεις ζωής, καλούνται να συνυπάρξουν μέσα σε ένα σπίτι που χρειάζεται να συνεχίσει να λειτουργεί.
Φέτος, στόχος μου είναι η αρχή της σχολικής χρονιάς να MH γίνει άλλη μία προσπάθειά μου να οργανώσω τους πάντες και τα πάντα. Θέλω να τη δω ως μια ευκαιρία να ξανασκεφτώ πώς μοιράζεται η ευθύνη μέσα στην οικογένεια.
Πόσες φορές μέσα σε μία μέρα γίνομαι το ημερολόγιο, το ξυπνητήρι και η υπενθύμιση της κόρης μου;
«Έβαλες ξυπνητήρι;»
«Έχεις διαγώνισμα αύριο;»
«Μην ξεχάσεις την προπόνηση.»
«Πήρες τα κλειδιά σου;»
Η πρόθεσή μου είναι καλή. Θέλω να βοηθήσω το παιδί μου να τα καταφέρει. Όταν όμως αναλαμβάνω συνεχώς πράγματα που μπορεί σταδιακά να αναλάβει η ίδια, της στερώ άθελά μου μια πολύ σημαντική εμπειρία: την εμπειρία του «μπορώ».
Στην Αντλεριανή προσέγγιση, η υπευθυνότητα δεν καλλιεργείται μέσα από διαρκείς υποδείξεις και έλεγχο. Καλλιεργείται όταν το παιδί έχει χώρο να συμμετέχει, να συνεισφέρει, να κάνει επιλογές και να βιώνει τις φυσικές συνέπειές τους.
Το να συνεργάζομαι με την κόρη μου δεν σημαίνει ότι κάνω τα πράγματα για εκείνη.
Σημαίνει ότι στέκομαι δίπλα της καθώς μαθαίνει να τα κάνει μόνη της.
Από το «ποιος φταίει;» στο «ποιος είναι υπεύθυνος για τι;»
Στην αρχή αυτής της σχολικής χρονιάς σκέφτηκα ότι χρειαζόμαστε μια διαφορετική οικογενειακή συζήτηση. Μια συζήτηση στην οποία μπορούμε να απαντήσουμε μαζί:
Τι είναι δική σου ευθύνη;
Τι είναι δική μου;
Σε τι χρειάζεσαι τη βοήθειά μου;
Και πού μπορώ εγώ να κάνω λίγο πίσω;
Θα αντέξω να μη διορθώσω αμέσως; Να μην προλάβω κάθε λάθος;
Να μη σώσω κάθε κατάσταση; Να εμπιστευτώ ότι ο έφηβός μου μπορεί να μάθει να διαχειρίζεται τις υποχρεώσεις του και αν χρειαστεί βοήθεια, να ξέρει ότι είμαι εκεί;
Για μένα, η συνεργασία στο σπίτι σημαίνει να δημιουργούμε μια οικογένεια στην οποία ο καθένας νιώθει ότι ανήκει. Μια οικογένεια όπου υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και όπου η συνεισφορά του καθενός έχει αξία.
Δεν χρειάζεται ένας να τα κάνει όλα.
Χρειάζεται ο καθένας να αναλάβει αυτό που του αναλογεί.
Κι εγώ να έχω το θάρρος να κάνω λίγο πίσω, ώστε η κόρη μου να μπορέσει να κάνει ένα βήμα μπροστά.
Ας το δοκιμάσουμε.
