Μήπως έχουμε ξεχάσει πώς να δεχόμαστε αγάπη;

Υπάρχουν στιγμές που δεν καταλαβαίνεις τη σημασία τους όταν συμβαίνουν.

Τις καταλαβαίνεις αργότερα. Στο αυτοκίνητο της επιστροφής. Ένα βράδυ πριν κοιμηθείς.

Ή μέρες μετά, όταν μια φράση συνεχίζει να επιστρέφει στο μυαλό σου χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί.

Πριν από λίγες ημέρες συνάντησα μια συμμαθήτρια που είχα να δω πολλά χρόνια.

Μιλήσαμε για τη ζωή, για τα χρόνια που πέρασαν, για τις διαδρομές που ακολουθήσαμε. Και λίγο πριν αποχαιρετιστούμε, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:

«Αν χρειαστείς κάτι, είμαι εδώ.»

Μια φράση απλή.

Σχεδόν καθημερινή.

Μόνο που δεν ειπώθηκε βιαστικά.

Δεν ειπώθηκε από ευγένεια.

Δεν ειπώθηκε για να γεμίσει μια σιωπή.

Ειπώθηκε με τρόπο που με έκανε να σταματήσω.

Και μετά επαναλήφθηκε.

Μία φορά.

Δύο φορές.

Ίσως και τρεις.

Με το ίδιο σταθερό βλέμμα. Με την ίδια βεβαιότητα.

Και ξαφνικά βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα συναίσθημα που δεν περίμενα.

Όχι συγκίνηση.

Την αναγνώρισα αμέσως. Αμηχανία.

Από εκείνες τις παράξενες στιγμές που δεν ξέρεις πού να ακουμπήσεις τα χέρια σου.

Που χαμογελάς λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.

Που ψάχνεις μια απάντηση ενώ μέσα σου ξέρεις ότι η αμηχανία δεν έχει καμία σχέση με τον άλλον.

Έχει σχέση με εσένα.

Γιατί όσο το σκεφτόμουν, τόσο συνειδητοποιούσα ότι δεν με είχε αγγίξει η προσφορά βοήθειας.

Άλλωστε δεν είχα κάποιο πρόβλημα να λύσω.

Δεν χρειαζόμουν κάτι.

Με είχε αγγίξει κάτι βαθύτερο.

Η αίσθηση ότι κάποιος στεκόταν απέναντί μου και μου έλεγε:

«Σε βλέπω.»

Και τότε αναρωτήθηκα μήπως αυτό που με συγκίνησε δεν ήταν η φράση.

Μήπως ήταν η γυναίκα που την είπε. Ή μάλλον, η θέση από την οποία την είπε.

Γιατί οι παιδικές και εφηβικές φιλίες έχουν ένα σπάνιο προνόμιο.

Δεν μας γνώρισαν μέσα από τους ρόλους μας.

Δεν μας γνώρισαν ως μητέρες.

Ως συζύγους.

Ως επαγγελματίες.

Ως γυναίκες που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε υποχρεώσεις, ευθύνες και λίστες που δεν τελειώνουν ποτέ.

Μας γνώρισαν πριν από όλα αυτά.

Πριν η ζωή αρχίσει να μας προσθέτει ταμπέλες.

Πριν μάθουμε να συστηνόμαστε μέσα από αυτό που κάνουμε.

Πριν γίνουμε οι άνθρωποι που σήμερα παρουσιάζουμε στον κόσμο.

Και ίσως γι’ αυτό, όταν συναντάς μετά από χρόνια έναν άνθρωπο από εκείνη την εποχή, συμβαίνει κάτι παράξενο.

Για λίγα λεπτά δεν είσαι οι ρόλοι σου.

Δεν είσαι η επαγγελματίας.

Δεν είσαι η γυναίκα που λύνει προβλήματα.

Δεν είσαι η γυναίκα που φροντίζει τους άλλους.

Δεν είσαι καν η εκδοχή του εαυτού σου που έχεις μάθει να παρουσιάζεις.

Είσαι απλώς εσύ.

Και αυτό είναι πιο σπάνιο απ’ όσο θα έπρεπε.

Γιατί όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο οι σχέσεις μας οργανώνονται γύρω από ρόλους.

Συναντιόμαστε ως συνάδελφοι.

Ως γονείς.

Ως συνεργάτες.

Ως σύζυγοι.

Ως άνθρωποι που κάτι πρέπει να κάνουν, να αποδείξουν, να φέρουν εις πέρας.

Κάποια στιγμή όμως αρχίζουμε να ξεχνάμε ποιοι είμαστε χωρίς όλα αυτά.

Και τότε μια φράση τόσο απλή όσο το «αν χρειαστείς κάτι, είμαι εδώ» αποκτά μια βαρύτητα που δεν περιμένουμε.

Όχι επειδή υπόσχεται βοήθεια.

Αλλά επειδή μας θυμίζει ότι η φροντίδα δεν χρειάζεται πάντα αφορμή.

Δεν χρειάζεται κρίση.

Δεν χρειάζεται δράμα.

Μερικές φορές είναι απλώς η ήσυχη παρουσία ενός ανθρώπου που σε θυμάται.

Που σε αναγνωρίζει.

Που σου λέει, χωρίς πολλά λόγια:

«Δεν σε βλέπω μέσα από αυτά που κάνεις. Σε βλέπω για αυτό που είσαι.»

Ίσως τελικά αυτό να ήταν που με συγκίνησε.

Όχι η φράση.

Ούτε η υπόσχεση που έκρυβε.

Με συγκίνησε ότι, έστω για λίγα λεπτά, βρέθηκα απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν με ήξερε ως επαγγελματία.

Δεν με ήξερε ως γυναίκα που έχει ευθύνες.

Δεν με ήξερε μέσα από όσα έχω πετύχει ή όσα έχω χάσει.

Με ήξερε πριν από όλα αυτά.

Και ίσως γι’ αυτό, όταν μου είπε «αν χρειαστείς κάτι, είμαι εδώ», ένιωσα τόσο παράξενα.

Γιατί για μια στιγμή δεν απευθυνόταν σε κανέναν από τους ρόλους μου.

Απευθυνόταν σε εμένα.

Και αναρωτήθηκα πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε την τύχη να μας βλέπουν πραγματικά.

Όχι γι’ αυτό που κάνουμε.

Όχι γι’ αυτό που προσφέρουμε.

Αλλά απλώς γι’ αυτό που είμαστε.

Ανδριανή, σε ευχαριστώ.

Χριστίνα Δημητρέλου
The Mute Project

Δεν είμαι ψυχολόγος. Δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Είμαι μια γυναίκα που κάνει ερωτήσεις, μοιράζεται σκέψεις και ανοίγει συζητήσεις που πολλές από εμάς κρατήσαμε για χρόνια στη σιωπή.