Έχεις προετοιμαστεί. Ξέρεις τα νούμερα, έχεις διαβάσει την παρουσίαση, γνωρίζεις τι θέλεις να πεις. Και κάπου στη μέση μιας πρότασης, μια λέξη δεν έρχεται.
Μια μικρή παύση. Για τους άλλους μπορεί να περνά απαρατήρητη. Εσύ, όμως, αναρωτιέσαι αν φάνηκε. Αν κάποιος σκέφτηκε ότι δεν είσαι αρκετά συγκεντρωμένη. Αν πρέπει να βιαστείς να καλύψεις τη σιωπή.
Ίσως έχει προηγηθεί μια νύχτα με ελάχιστο ύπνο. Ίσως ζεσταίνεσαι ξαφνικά, ενώ όλοι γύρω σου δείχνουν άνετοι. Ίσως σήμερα χρειάστηκε να καταβάλεις διπλάσια προσπάθεια για να φτάσεις στο γραφείο με την εικόνα που περιμένουν από εσένα.
Και μαζί με τη δουλειά σου, έχεις αναλάβει άλλη μία υποχρέωση: να μη φανεί ότι δυσκολεύεσαι.
Δεν βιώνουν όλες οι γυναίκες την εμμηνόπαυση με τον ίδιο τρόπο. Για εκείνες, όμως, που περνούν δύσκολες μέρες, το γραφείο μπορεί να γίνει ένας χώρος όπου νιώθουν ότι πρέπει συνεχώς να κρύβονται.
Ο φόβος πίσω από τη σιωπή
«Τι θα σκεφτούν αν το πω;»
Αυτή είναι συχνά η πιο δύσκολη ερώτηση. Ειδικά σε έναν χώρο όπου η ηλικία μιας γυναίκας σχολιάζεται πιο εύκολα από την εμπειρία της.
Θα με θεωρήσουν λιγότερο ανθεκτική; Θα αρχίσουν να ερμηνεύουν κάθε διαφωνία μου ως εκνευρισμό; Θα χρησιμοποιηθεί αυτή η πληροφορία την επόμενη φορά που θα συζητηθεί μια θέση ευθύνης;
Έτσι, λες «δεν κοιμήθηκα καλά». Ανοίγεις λίγο το παράθυρο. Ζητάς ένα λεπτό. Ή δεν λες τίποτα και συνεχίζεις.
Η σιωπή δεν σημαίνει πάντοτε ότι ντρέπεσαι για αυτό που σου συμβαίνει. Μπορεί να σημαίνει ότι δεν αισθάνεσαι ασφαλής να το μοιραστείς.
Η εμπειρία σου παραμένει εκεί
Μια δύσκολη μέρα μπορεί να κλονίσει την αυτοπεποίθησή σου περισσότερο από όσο περιμένεις. Ιδιαίτερα αν έχεις μάθει να είσαι εκείνη που προλαβαίνει, θυμάται, οργανώνει και βρίσκει λύσεις.
Όμως, τα χρόνια που εργάστηκες, οι αποφάσεις που πήρες, οι άνθρωποι που στήριξες και οι δεξιότητες που απέκτησες παραμένουν δικά σου. Μια στιγμή που χάνεις τον ειρμό σου δεν τα ακυρώνει.
Χρειάζεται να το θυμόμαστε εμείς. Χρειάζεται να το θυμούνται και οι χώροι στους οποίους εργαζόμαστε.
Η επαγγελματική αξιοπιστία δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ένας άνθρωπος έχει κάθε μέρα την ίδια ενέργεια.
Πώς μοιάζει η κατανόηση στην πράξη;
Μερικές φορές αρχίζει από κάτι απλό: να μπορείς να ζητήσεις ένα μικρό διάλειμμα χωρίς να νιώθεις ότι απολογείσαι. Να υπάρχει περιθώριο ευελιξίας όταν η φύση της δουλειάς το επιτρέπει. Να μπορείς να κάνεις μια συζήτηση με τον προϊστάμενό σου, γνωρίζοντας ότι θα μείνει μεταξύ σας.
Και, βέβαια, να μη χρειάζεται να ακούσεις το «μάλλον είναι οι ορμόνες σου» κάθε φορά που εκφράζεις δυσαρέσκεια ή διαφωνείς.
Καμία γυναίκα δεν οφείλει να κοινοποιήσει κάτι τόσο προσωπικό. Η επιλογή να μιλήσει πρέπει να είναι δική της. Αξίζει, όμως, να εργάζεται σε ένα περιβάλλον όπου αυτή η επιλογή δεν θα της κοστίσει τον σεβασμό των άλλων.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εμμηνόπαυσης, ας ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση και μέσα στους χώρους εργασίας. Με διακριτικότητα, χωρίς αστεία και χωρίς να υποθέτουμε ότι ξέρουμε τι περνά κάθε γυναίκα.
Γιατί πίσω από μια παρουσίαση που ολοκληρώθηκε, μια προθεσμία που τηρήθηκε και ένα meeting που πήγε καλά, μπορεί να υπάρχει μια προσπάθεια που κανείς δεν είδε.
Κάθε γυναίκα αξίζει να μπορεί να πει «σήμερα δυσκολεύομαι», χωρίς να φοβάται ότι αύριο θα πρέπει να αποδείξει ξανά την αξία της.
Χριστίνα Δημητρέλου | The Mute Project