Η γιορτινή εικόνα δεν χωράει τα πάντα
Η γιορτινή εικόνα δεν χωράει τα πάντα.
Υπάρχουν συναισθήματα, ρόλοι και σιωπές που μένουν εκτός κάδρου.
Οι γιορτές έχουν εικόνα. Φως. Στολισμό. Τελειότητα.
Μια αισθητική που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο με σχεδόν τελετουργική ακρίβεια.
Κι όμως, υπάρχουν πράγματα που δεν χωρούν σε αυτή την εικόνα.
Δεν μπαίνουν σε story.
Δεν κάθονται εύκολα γύρω από το τραπέζι.
Η κούραση. Η ψυχολογική πίεση. Η ανάγκη να μην είσαι «σε ρόλο».
Υπάρχουν πράγματα που δεν χωρούν στο γιορτινό τραπέζι.»
Για πολλές γυναίκες, οι γιορτές δεν είναι παύση. Είναι επιτάχυνση.
Υποχρεώσεις που συσσωρεύονται σιωπηλά πίσω από χαμόγελα.
Τραπέζια που πρέπει να είναι σωστά.
Ισορροπίες που πρέπει να κρατηθούν.
Η γυναίκα γίνεται συντονίστρια μιας αόρατης παράστασης.
Οικοδέσποινα.
Μητέρα.
Διαχειρίστρια συναισθημάτων.
Ακόμα κι όταν δεν έχει πια χώρο μέσα της.
«Η γυναίκα γίνεται συντονίστρια μιας αόρατης παράστασης.»
Υπάρχει και αυτή η λεπτή, σχεδόν ανεπαίσθητη ένταση των ημερών.
Το να είσαι συνεχώς διαθέσιμη.
Παρούσα. Ευγενική. Να μην αποσυρθείς πολύ. Να μην φανείς «δύσκολη».
Ακόμα κι όταν αυτό που χρειάζεσαι είναι απλώς σιωπή.
Στο ίδιο τραπέζι κάθονται άνθρωποι που έχουν απομακρυνθεί.
Σχέσεις που δεν λύθηκαν ποτέ.
Σιωπές που απλώς ντύθηκαν γιορτινά.
Και υπάρχει πάντα η προσδοκία ,να κυλήσουν όλα ομαλά Σαν να μην πέρασε χρόνος. Σαν να μην άλλαξε τίποτα.
Και υπάρχουν και τα παιδιά. Όχι πια μικρά αλλά στην εφηβεία.
Με δικούς τους ρυθμούς, τις δικές τους αντιστάσεις.
Σώματα και βλέμματα που δεν θέλουν πια να συμμορφωθούν στο «όμορφο οικογενειακό κάδρο».
Η γυναίκα βρίσκεται κάπου ανάμεσα.
Ανάμεσα στο να φροντίζει και στο να αντέχει.
Ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «δεν μπορώ άλλο».
Οι σιωπές απλώς ντύνονται γιορτινά.»
Οι γιορτές κουβαλούν μια σιωπηλή απαίτηση .να είμαστε καλά ,να είμαστε διαθέσιμες ,να είμαστε ευγνώμονες.
Αλλά η ψυχική υγεία δεν ακολουθεί ημερολόγια.
Η συναισθηματική κόπωση δεν κάνει διάλειμμα.
Και η ανάγκη για αυτοφροντίδα δεν μπαίνει σε αναμονή επειδή «είναι γιορτές».
Υπάρχουν πράγματα που δεν χωρούν στο γιορτινό τραπέζι.
Και ίσως δεν χρειάζεται να χωρέσουν.
Ίσως τελικά να μπορείς να είσαι καλά
χωρίς να είσαι παντού.
Χωρίς να τα κρατάς όλα.
Χωρίς να εξηγείς.
