Τι είναι πραγματικά δικό μου;
Υπάρχουν στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να κάνει πράγματα που ξέρω πολύ καλά ότι δεν βοηθούν την κόρη μου. Tρέχω να λύσω ένα πρόβλημα πριν προλάβει να το λύσει εκείνη. Πόσες φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να λέει:
«Άστο, θα το κάνω εγώ να τελειώνουμε»;
Πόσες φορές έχουμε παρέμβει πριν καν μου ζητήσει βοήθεια;
Πόσες φορές η αγάπη μου έγινε… υπερπροστασία;
Οταν αφήνω χώρο στο παιδί μου να αναλάβει κάτι που μπορεί να κάνει μόνο του, του δείχνω ότι πιστεύω στις δυνατότητές του.
Κάθε φορά που κάνω εγώ κάτι που μπορεί να κάνει εκείνη, της στερώ μια μικρή ευκαιρία να ανακαλύψει: «Μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου».
Οταν κατι πάει στραβά , συνήθως η πρώτη ανάγκη της κόρης μου , αλλα και κάθε έφηβου, είναι να βρεί ποιός άλλος φταίει εκτός απο εκείνη.
“Δεν μου το είπες”, “ Δεν με ακούς”, “ Δεν με αφήνεις”.
Στην Αντλεριανή Ψυχολογία. Ανάληψη ευθύνης δεν σημαίνει ενοχή. Δεν σημαίνει «φταίω εγώ». Σημαίνει: «Ποιό είναι το δικό μου κομμάτι και τι μπορώ να κάνω εγώ από εδώ και πέρα;»
Μπορώ να επιλέξω πώς θα επικοινωνήσω, πώς θα αντιδράσω, αν θα προσπαθήσω ξανά, αν θα ζητήσω βοήθεια, αν θα αναλάβω το κομμάτι που μου αναλογεί. Η ευθύνη δεν είναι μόνο απέναντι στον εαυτό μου. Οι επιλογές μου επηρεάζουν και τους άλλους. Οταν αναλαμβάνω το δικό μου κομμάτι, κάνω τη ζωή λίγο πιο εύκολη και για τους γύρω μου. Αυτό είναι κοινωνικό ενδιαφέρον.
Επιθυμώ να μη μεγαλώνω την κόρη μου λύνοντάς της όλα τα προβλήματα.
Αλλά σταδιακά να κατανοήσει και να μπορέσει να πεί:
«Δεν ξέρω ακόμα πώς θα το κάνω, αλλά θα προσπαθήσω να βρω έναν τρόπο.»
Πάντα στοχεύω σε αυτή τη λεπτή ισορροπία.
Να είμαι δίπλα σου χωρίς να κάνω εγώ αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ.
Να σε στηρίζω χωρίς να σε αντικαθιστώ.
Να σε ενθαρρύνω χωρίς να σε πιέζω.
Να σε εμπιστεύομαι.
Να σε προστατεύω όταν πραγματικά χρειάζεται, αλλά και να σου επιτρέπω να δοκιμάσεις, να αποτύχεις, να ξαναδοκιμάσεις.
Γιατί μέσα από αυτές τις μικρές καθημερινές εμπειρίες η κόρη μου μαθαίνει να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής αλλα και κάτι πολύ βαθύτερο:
Μαθαίνει οτι «Είμαι ικανή.»Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορώ να της δώσω.
Όχι μια ζωή χωρίς δυσκολίες. Αλλά την πίστη ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες.
«Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να νιώσει αρκετά ικανό ώστε να διαχειριστεί τη ζωή του;»
