Εσύ πιστεύεις στον Άγιο Βαλεντίνο;

Εσύ πιστεύεις στον Άγιο Βαλεντίνο;

Δεν είναι ρητορική ερώτηση.

Την εννοώ.

Πιστεύεις στον Άγιο Βαλεντίνο ή απλώς έχεις μάθει να τον αντέχεις;

Πιστεύεις στον έρωτα ή στο τελετουργικό του;

Γιατί είναι άλλο να πιστεύεις στην αγάπη κι άλλο να πιστεύεις ότι χωράει σε μία μέρα.

Κι όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο συχνά αυτή η ερώτηση δεν έχει εύκολη απάντηση.

Δεν ήμουν ποτέ σίγουρη τι ακριβώς γιορτάζουμε

Λουλούδια. Δείπνα. Δηλώσεις. Όλα στη σωστή ημερομηνία.

Και πάντα την ίδια απορία: αν χρειάζεται μια συγκεκριμένη μέρα για να θυμηθούμε τον έρωτα, τι γίνεται όλες τις υπόλοιπες;

Τι γίνεται στις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερά μας;

Στις μέρες που δεν αντέχουμε πολλά λόγια;

Στις μέρες που απλώς θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχες;

Δεν το λέω κυνικά.

Το λέω ειλικρινά.

Ο Άγιος Βαλεντίνος δεν είναι το πρόβλημα. Η πίεση είναι.

Δεν με ενοχλεί η γιορτή. Με ενοχλεί η προσδοκία.

Να είσαι ερωτευμένη.

Να είσαι χαρούμενη.

Να είσαι μέσα στο κλίμα.

Να έχεις κάτι να ανεβάσεις.

Να έχεις κάτι να αποδείξεις.

Και αν δεν τα έχεις όλα αυτά, κάτι “λείπει”. Αλλά ποιος το ορίζει αυτό; Και με ποια μέτρα;

Μεγαλώνοντας, ο έρωτας αλλάζει μορφή

Μετά τα 40, τουλάχιστον για μένα, ο έρωτας δεν είναι πια ενθουσιασμός επίδειξης.

Δεν είναι έκπληξη.

Δεν είναι υπερβολή.

Δεν είναι βιασύνη.

Είναι συνέπεια ,ασφάλεια, χώρος, αλήθεια

Και αυτά δεν φωτογραφίζονται εύκολα.

Δεν προσφέρονται για stories.

Αν είσαι σε σχέση αλλά δεν νιώθεις γιορτή

Υπάρχουν σχέσεις που δεν είναι στα καλύτερά τους.

Υπάρχουν σχέσεις που περνούν φάσεις σιωπής.

Υπάρχουν στιγμές που αγαπάς, αλλά δεν νιώθεις συνδεδεμένη.

Και τότε ο Άγιος Βαλεντίνος μπορεί να μοιάζει άβολος.

Σαν να σου ζητά να χαμογελάσεις τη στιγμή που μέσα σου κάτι δουλεύει αλλιώς. Αυτό δεν σημαίνει αποτυχία. Σημαίνει ότι κάτι είναι σε εξέλιξη.

Ο Άγιος Βαλεντίνος δεν έχει την υποχρέωση να σε κάνει να νιώσεις κάτι που δεν υπάρχει.

Και εσύ δεν έχεις την υποχρέωση να προσποιηθείς.

Αν είσαι μόνη και δεν θέλεις να το εξηγήσεις

Υπάρχει μια σιωπηλή πίεση αυτή τη μέρα.

Να δικαιολογήσεις γιατί είσαι μόνη.

Να αποδείξεις ότι είσαι καλά.

Ή να πείσεις ότι “δεν σε νοιάζει”.

Αλλά η αλήθεια είναι πιο απλή ,δεν χρειάζεται να απολογείσαι για τη ζωή σου.

Το να είσαι μόνη δεν είναι έλλειψη.

Είναι μια κατάσταση , όχι ταυτότητα.

Και δεν χρειάζεται να αλλάξει επειδή το ημερολόγιο γράφει 14 Φεβρουαρίου.

Αν είσαι κάπου στη μέση

Υπάρχουν και όσες δεν χωρούν σε καμία κατηγορία.

Δεν είναι ακριβώς σε σχέση.

Δεν είναι ακριβώς μόνες.

Δεν έχουν διάθεση να εξηγήσουν.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ειλικρινές σημείο να βρίσκεσαι.

Γιατί η ζωή δεν είναι πάντα ξεκάθαρη.

Η αγάπη δεν χρειάζεται performance

Δεν χρειάζεται ,λουλούδια για απόδειξη ,gestures για το θεαθήναι ,stories για επιβεβαίωση ,σύγκριση με άλλους. Η αγάπη, αν υπάρχει, φαίνεται αλλού.

Στον τρόπο που σου μιλάνε όταν δεν είσαι καλά.

Στο αν χωράς όπως είσαι.

Στο αν νιώθεις ήρεμη μέσα στη σχέση.

Και αν δεν υπάρχει; Δεν διορθώνεται με μια γιορτή.

Οπότε σε ρωτάω ξανά πιο ήσυχα αυτή τη φορά

Εσύ πιστεύεις στον Άγιο Βαλεντίνο;

Ή πιστεύεις σε κάτι πιο αθόρυβο,πιο σταθερό,πιο αληθινό;

Ό,τι κι αν είσαι αυτή τη μέρα σε σχέση, μόνη, μπερδεμένη ή απλώς αδιάφορη είσαι ΟΚ.

Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να περάσεις αυτή τη μέρα.

Υπάρχει μόνο ο δικός σου. Και αυτός είναι αρκετός.

Αν πιστεύεις στον Άγιο Βαλεντίνο, τέλεια.

Αν δεν πιστεύεις, επίσης τέλεια.

Αν είσαι με φόρμα, καναπέ, σοκολάτα και Netflix, κανένα πρόβλημα κι αυτό μορφή αγάπης είναι. Και αν τελικά ο μόνος που σου έστειλε μήνυμα  είναι η τράπεζα ή το super market με προσφορές, πάλι ΟΚ.

Τουλάχιστον κάποιος σε σκέφτηκε.

Χριστίνα Δημητρέλου
Ιδρύτρια του The Mute Project

Σημείωση: Το άρθρο αποτελεί προσωπική τοποθέτηση και δεν αποσκοπεί στο να ορίσει πώς “πρέπει” να βιώνεται ο έρωτας. 😊